Հրապարակումներ

Հարգելի՛բարեկամներ

2016 թվականը բավականին հագեցած տարի էր մեր գրասենյակի համար: Աշխատանքային գործունեության ընթացքում և՛ հասարակական գործունեության դաշտում փորձել ենք լինել առավելագույնս ակտիվ, կարևորագույն հարցերի նկատմամբ արտահայտել ենք մեր հստակ դիրքորոշումները` ցուցաբերելով, ըստ էության, քաղաքացիական կեցվածք:

Տարվա ընթացքում տեղի ունեցած կարևորագույն իրադարձությունների վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելու նպատակով հրավիրվել են մամլո ասուլիսներ: Այսպես.

Կարդալ ավելին...

Իհարկե, Արցախի խնդիրը գտնվում է ռազմաքաղաքական կարգավորման տիրույթում, այդուհանդերձ, անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ ԼՂՀ հռչակման ու կայացման գործընթացի ժամանակ հայկական կողմը, բոլոր դեպքերում, պահպանել է տվյալ ժամանակահատվածի օրենսդրության տառն ու ոգին՝ անգամ իրավական տեսանկյունից անխոցելի դարձնելով արցախահայության ինքնորոշման իրավունքի համար սկսված պայքարը:
Անհրաժեշտ է արձանագրել, որ հետխորհրդային տարածքում ԼՂՀ-ի եւ Ադրբեջանի միջեւ բռնկված հակամարտությունը այլ հակամարտություններից տարբերվել է նրանով, որ ամբողջապես իրականացվել է արցախահայության ինքնորոշման իրավունքի հիման վրա: Այսպես.

Կարդալ ավելին...

ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը ս.թ. հոկտեմբերի 19-ին նոր կառավարության ծրագրում ընդգրկելու համար հրապարակավ առաջարկեց անմիջապես վավերացնել ՄԱԿ-ի hակակոռուպցիոն կոնվենցիայի` պետական պաշտոնյաների ապօրինի հարստացման քրեականացմանը վերաբերող 20-րդ հոդվածը՝ օժտված նաեւ հետադարձ ուժով:

Ձեռնպահ մնալով հնչեցված առաջարկի քաղաքական ենթատեքստի վերաբերյալ դիրքորոշում արտահայտելուց՝ մեր խնդիրն ենք համարում հարցի վերաբերյալ կատարել իրավական վերլուծություն՝ հասկանալու համար խնդրի բոլոր բաղադրիչները:

Նախևառաջ ցանկանում ենք տեղեկացնել, որ ՄԱԿ-ի ՛՛Կոռուպցիայի դեմ կոնվենցիան՛՛ ընդունվել է 2003 թ. հոկտեմբերի 31-ին Նյու Յորքում:

Հայաստանի Հանրապետությունը Կոնվենցիան ստորագրել է 2005 թվականի հոկտեմբերի 19-ին:

 

Կարդալ ավելին...

Թեև հայտնի իրողություն է, սակայն ցավալիորեն մեկ անգամ ևս պետք է արձանագրել, որ դատարանների գերակշիռ մասի կողմից կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու ողջ գործընթացը, ըստ էության, կրում է ձևական բնույթ:
Դատարաններն այդ հարցում շատ դեպքերում պարզապես իրականացնում են սոսկ նոտարական գործառույթ՝ հաստատելով քննիչների կողմից բերված միջնորդությունները՝ խեղաթյուրելով արդարադատության իրականացման բուն գաղափարը և հեղինակազրկելով դատական իշխանությունն ամբողջությամբ…

Ես համոզված եմ, որ այս ոլորտը պետք է վերից վար ենթարկվի արմատական փոփոխության…

Որպես ասվածի վկայություն, ներկայացնում եմ հատված դատավորին ներկայացվելիք միջնորդությունից…

Հարգելի դատարան 
Նախորդ երկու միջնորդությունների քննարկման և համապատասխան որոշումների ընդունման ժամանակ վերը նշված բոլոր հանգամանքները հասու են եղել նաև դատարանին:

Վերը նշվածով հանդերձ՝ դատարանը, տառացիորեն արտագրելով քննիչի միջնորդությունները, իր որոշմամբ կասկածի տակ է դրել իր օբյեկտիվությունը և արդարադատություն իրականացնելու իր բացառիկ գործառույթն իրականացնելիս արդարացիորեն իր նկատմամբ ստեղծել է հիմնավոր կասկածանք իր անաչառության վերաբերյալ, և ըստ էության, կանխակալ վերաբերմունք ունի պաշտպանական կողմի նկատմամբ:

Ցավալիորեն, պաշտպանական կողմի մոտ ձևավորվել է այն համոզմունքը, որ անկախ նրանից, թե այս քրեական գործով վարույթն իրականացնող մարմինն ինչ բովանդակությամբ ու հիմնավորմամբ միջնորդություն կներկայացնի, միևնույն է՝ դատարանն աներկբայորեն բավարարելու է այն:

Միայն այն հանգամանքը, որ այսպիսի տրամադրվածություն է ձևավորվել դատարանի նկատմամբ, խոսում է նրա մասին, որ առկա է խորը անվստահություն, ինչը պետք է դատարանին առնվազն մտորելու տեղիք տա…

Պաշտպանական կողմը գտնում է, որ Դուք չեք կարող այս քրեական գործով կայացնել օբյեկտիվ դատական ակտ, քանի որ նախորդ երկու դատական ակտերն իրենց բովանդակությումբ որևէ ձևով չեն տարբերվում միմյանցից, ավելին, մեկը մյուսից արտագրված են, և չկա որևէ երաշխիք, որ երրորդ որոշումը չի արտագրվելու նախորդներից, իսկ մենք այստեղ գործ ունենք մարդկային ճակատագրի հետ:

Ելնելով վերը նշվածից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73 և 90-րդ հոդվածներով՝ միջնորդում ենք սույն քրեական գործով հայտնել ինքնաբացարկ:

ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը կառավարության երեկվա նիստում հռետորական հարցադրում է կատարել, թե ՛՛Ընդհանրապես այդ սխալ որոշումների համար ինչ-որ մեկը պետք է պատասխան տա՞, թե՞ ոչ՛՛:
Խոսքը վերաբերում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից Հայաստանի դեմ ընդունված վճիռներին:
Ըստ ամենայնի, ՀՀ վարչապետի խոսքը ներպետական դատական ատյանների կողմից թույլ տրված սխալ որոշումների մասին է:
Գտնում եմ, որ հարցադրումը բավականին վտանգավոր ու անթույլատրելի է ոչ միայն այն պատճառով, որ գործադիր իշխանության ղեկավարը փորձում է մեղավորներ փնտրել դատական իշխանության ոլորտում, այլև հենց դատական իշխանության բնականոն գործունեությունն ապահովելու և արդարադատություն իրականացնելու տեսանկյունից այն կարող է կաշկանդող հանգամանք հանդիսանալ:
Անհրաժեշտ է նախևառաջ արձանագրել, որ Եվրոպայի խորհրդի անդամ հանդիսացող որևէ երկրում չկա այնպիսի ներդրված ու գործող մեխանիզմ, որը կենթադրի անհատական պատասխանատվություն դատական ակտ կայացրած դատավորի նկատմամբ, այդ թվում և ֆինանսական առումով: 
Այսինքն, որևէ դատավորից որևէ գումար չի բռնագանձվում՝ սխալ դատական ակտ կայացնելու համար:
Այլ հարց է դատավորին կարգապահական պատասխանատվության ենթարկելու կանոնակարգումները, որոնք գործում են նաև մեր երկրում՝ այդ թվում և աշխատավարձից որոշակի ժամկետով որոշակի պահումներ կատարելը, ինչը օրինաչափ երևույթ է:
Այդուհանդերձ, պետք է արձանագրել, որ արծարծվող խնդիրն իսկապես բարդ է. մի դեպքում դատական իշխանության կողմից ընդունված դատական սխալ ակտերի պատճառով պետությունը կրում է նյութական պատասխանատվություն, մյուս կողմից՝ նույն պետությունը պարտավոր է ստեղծել այնպիսի մեխանիզմներ, որով անվերապահորեն կապահովվի ու կերաշխավորվի դատական իշխանության անկախությունն ու անձեռնմխելիությունը՝ այդ թվում նաև ֆինասնական առումով:
Անկախ փոխհատուցման հանգամանքից և չափից, պետությունը պարտավոր է ստեղծել այնպիսի միջավայր, որը հնարավորություն կտա դատավորներին իրականացնել իրապես արդարադատություն, ինչն էլ մեծ հաշվով հենց կնպաստի ՄԻԵԴ կողմից ՀՀ-ի դեմ ուղված վճիռների նվազեցմանը:
Այլ կերպ ասած, պետական իշխանության տարբեր թևեր ու ներկայացուցիչներ պետք է վերջ տան հնարավոր բոլոր ճնշումներն ու պատվերները դատական իշխանության նկատմամբ, ամբողջությամբ վերացնեն կոռուպցիոն մեխանիզմները, հենց իրենք չխախտեն ՀՀ քաղաքացիների իրավունքները, որի արդյունքում հնարավորություն կստեղծվի իսկապես կառուցել անկախ դատական համակարգ, իսկ դատավորները կիրականացնեն իրապես արդարադատություն…

ՓԱՍՏԱԲԱՆ՝

Ն. ՆՈՐԻԿՅԱՆ

ՀՀ Ազգային Ժողովի մի շարք պատգամավորներ ահազանգում են, որ ՀՀ քրեակատարողական վարչության կողմից արգելվում է իրենց տեսակցել քրեակատարողական հիմնարկներում գտնվող «Սասնա ծռեր» խմբի եւ այդ դեպքերի հետ կապված կալանավորված այլ անձանց հետ:
Նշված հարցը կարգավորվում է ՛՛Ձերբակալված և կալանավորվածանձանց պահելու մասին՛՛ ՀՀ օրենքով:
Մասնավորապես՝ նշված օրենքի 48-րդ հոդվածի համաձայն՝ ձերբակալվածներին պահելու վայր և կալանավորվածներին պահելու վայր մուտքի և ելքի կարգը սահմանում է պետական կառավարման լիազորված մարմնի ղեկավարը, որը տվյալ դեպքում հանդիսանում է ՀՀ արդարադատության նախարարը:

Նույն հոդվածի համաձայն՝ առանց հատուկ թույլտվության ձերբակալվածներին և կալանավորվածներին պահելու վայր անարգել մուտքի և ելքի իրավունք ունեն՝ ՀՀ Նախագահը, ՀՀ ԱԺ նախագահը, ՀՀ վարչապետը, ՀՀ սահմանադրական դատարանի և վճռաբեկ դատարանների նախագահները, ՀՀ ԱԺ պատգամավորը, պետական կառավարման լիազորված մարմնի ղեկավարը կամ նրա համապատասխան տեղակալը:

Սա նշանակում է, որ ՀՀ ազգային ժողովի պատգամավորը ցանկացած ժամանակ կարող է անարգել մուտք ու ելք կատարել ձերբակալվածներին և կալանավորվածներին պահելու վայր, և այդ իրավունքն իրացնելիս որևէ մեկը չի կարող խոչընդոտել նրանց:

Միաժամանակ, նույն օրենքի 15-րդ հոդվածի համաձայն՝ քննության շահերից ելնելով` ձերբակալված կամ կալանավորված անձանց տեսակցությունը օրինական ներկայացուցչի, մերձավոր ազգականների, զանգվածային լրատվության միջոցների ներկայացուցիչների և այլ անձանց հետ, բացառությամբ օրենքով նախատեսված դեպքերի, կարող է արգելվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ` այդ մասին գրավոր իրազեկելով ձերբակալվածներին պահելու վայրի կամ կալանավորվածներին պահելու վայրի վարչակազմին:

Դատելով ահազանգերից՝ ենթադրվում է, որ վարույթն իրականացնող մարմինը արգելել է ձերբակալված և կալանավորված անձանց հետ տեսակցությունը, որի պատճառաբանությամբ քրեակատարողական հիմնարկի ներկայացուցիչները թույլ չեն տալիս Ազգային Ժողովի պատգամավորներին հանդիպել կալանավորված անձանց:

Տվյալ դեպքում անհրաժեշտ է հասկանալ, թե արդյո՞ք, ձերբակալվածներին և կալանավորվածներին պահելու վայր անարգել մուտքի և ելքի իրավունքը ինքնին ենթադրում է նաև անարգել տեսակցություն ձերբակալված կամ կալանավորված անձանց հետ:

Անհրաժեշտ է արձանագրել, որ հարցը որևէ նորմատիվ ակտով կարգավորված չէ, այսինքն խնդիրը բաց է, ինչը թույլ է տալիս քրեակատարողական ծառայությանը յուրովի մեկնաբանել իրավական հիշատակված նորմը:

Այդուհանդերձ, անգամ եթե առկա է վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից տեսակցությունների արգելման մասին որոշում, վերջիններս պարտավոր են պարզաբանել և հստակորեն պատճառաբանել, թե ՀՀ Ազգային Ժողովի պատգամավորների տեսակցությունը կալանավորված անձանց հետ ինչո՞վ է հակասում քննության շահերին:

Հետադարձ կապ






Կապը մեզ հետ

icon2 +374 10 52-73-83, +374 93 51-11-00

icon3 Ք. Երևան, Արշակունյաց 2Ա,
         Մամուլի շենք/, 5-րդ հարկ, 515 սենյակ

icon1Այս էլ. փոստի հասցեն պաշտպանված է սպամ-բոթերից: Այն տեսնելու համար անհրաժեշտ է միացնել JavaScript

 

Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս հղումը nexlex.am-ին պարտադիր է: Գովազդների բովանդակության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: Էլեկտրոնային հասցե՝ Այս էլ. փոստի հասցեն պաշտպանված է սպամ-բոթերից: Այն տեսնելու համար անհրաժեշտ է միացնել JavaScript
Կայքի դիզայնը և ծրագրավորումը՝ ArMuNa Studio
Яндекс.Метрика